Naast Lies wandelen, een ogenblik.

Eens op het perron wentel ik om mijn as.
Ik stokte en stapte, verloor soms het gras.
Langs witte pilaren een gruwelijk konijn, van boutjes en moeren
bedekt met satijn.
De vogel, hij vliegt niet, hij ligt in zijn graf.
En verder een sint die gooit met z’n staf.

M. en haar

Je wacht op eerste druppels
ze toont de gesloten fles.
Wakker worden doe je niet.

De zon ontwijk je nooit
met wetenschap.

Je zal haar altijd vergeven
ze regent niet, want
tijd heeft haar verteld
over kloppend kikkerhart.

M.

Versteven schaduw kruipt
door aders en langs assen
van ingetogen perspectief

Rond rood gebloemde stoelen
van bubbelplastiek, langs de
met hangoren bedekte wand

Hij vermijdt grasvelden, voorziet
in spanbetonnen hart.